از رفتنت ترسان

هر شب برایت دیده می گرید

                             شاید که باز آیی

هر روز مشتاق صدایت گوش

                                 اما نمی بیند

چشمان ز دیدارت دگر کور است

                                زانرو که تنها دفتر سبزم 

                                                            یادت

                                                                   صدایت

                                                                                 هست تسکینم

امروز من دیروز را تک تک ورق می زد

                                              در حسرت فردا

                                                             اکنون همان فردای امروز است

                                                                                                     کویر رویا ها

چشمان گریانم همان است

                                        آسمان تو

   و اشک من

                             درددل و باران بر آن زخم و شکاف تو

  آنقدر می گریم

                        آنقدر می بارم

                                         آنقدر می ریزم

                                                             تا تک به تک درد ترک های دلت را مرهمی باشم

آنقدر می مانم

                        تا تو بگویی با تو می مانم

  آنقدر

          تا آنروز

                   تا آنجا

                                تا تو بگریی ای کویر پاک و پنهانم

                                                                             تو سبز خواهی شد.............

                                                                                                                  باران کویر

           سی و نهمین سالگرد بانوی هنر ایران فروغ عشق تسلیت باد

عاشق بودم

 کسي عشقم را نفهميد

 حالا که مي خواهم تنها بمانم

                                              رهايم کنيد

داشت به خورشید نگاه می کرد که مثل هر روز پشت اون کوه های کوتاه در دوردست پنهان می شد و باز مثل هر روز فکر می کرد که اون کوه ها حتما برای این اونجان که بگن حتی این دشت بی انتها هم بالاخره مرزی داره . غروب کویر رو خیلی دوست داشت،نه به این خاطر که طولانی بود شاید به این خاطر که خیلی ناب بود و یا شاید به این خاطر که نوید بخش اوقات خوش پیش رو بود...

جاده های کویری مستقیمند و بی انتها،اونقدر که هر چه قدر که توشون گاز بدی،باز هم کم میاری،اصلا گاهی وقتا یادت می ره که غیر گاز پدال دیگه ای هم زیر پا داری...

رانندگی توی کویر توی جاده ای که بار ها و بارها رفتیش و مثل کف دستت می شناسیش،درست مثل گوش کردن به یه موسیقی آروم و دوست داشتنی می مونه که تو رو از این عالم در میاره و می بره به جاهایی که دوست داری.اون وقت که مکان مفهوم خودشو از دست می ده و فقط این زمانه که می گذره و چقدر دم غروبا کند می گذره...

خیلی خوشحالم میکنید وقتی نظر میدید

و خیلی شرمنده میشم وقتی میبینم واسه حرفای دلم وقت میذارید

باز هم منتظرم.........                          

                                 خیلی دوستون دارم.............

          تکيه به شونه هام نکن             

من از تو افتاده ترم    

              ما که بهم نميرسيم                 

باشه ديگه بزار برم  

         کي گفت به جرمه عاشقي         

يه عمر پرپرت کنم 

حيفه تو نيست کنجه قفس  

چادر غم سرت کنم   

من نه قلندر شبم   

نه مهربونه قصه ها   

نه برده ی حلقه به گوش  

نه ناجي فرشته ها

من عاشقم همين و بس   

غصه نداره بي کسیم 

قشنگيه قصه ماست

که ما بهم نميرسيم

محرمانه و محرم همیشه

بانو چه داشت جز سپاس از او و خدایش و امیدی در دل برای باز رسیدن به اصلش

پسرک می گفت:  تو در آنچه می خواهی هستی

اما بانو آنچه را او اصل می پنداشت گردابی می دانست، گردابی که در آن دست و پا می زد:

یک دشت می خواهم و توان دویدن

یک دریا می خواهم و شهامت دل سپردن

باران می خواهم و چشمانی اشکبارتر از ابرهای آسمان خلوت تنهایی هایم

بوسیدنی است، سکوت خواهم کرد، همیشه

سکوتی می خواهم پر از غوغا و ستاره هایش را

در کویر من بمان! هر دو جا می شویم.

باران خلوتم شو و بر دلم ببار! بوی خاک می خواهم! زنده ام می کند.

من خاکم.

خاک تو، باران تو، دیوانه ام می کند، آواره مهتابم می کند.

همین خواهم، خدایت نگهدار این لحظات باد!

و بانو به پسرکش نگفت که سالهاست باران کویر را می خواهد . باران کویر و دیگر هیچ

اگر مي توانستم مجازاتت کنم

 از تو مي خواستم به اندازه اي که تو را دوست دارم

                                                        مرا دوست داشته باشي.

میخوام باهات حرف بزنم

خدایا یادته ۲۹/۸/۱۳۶۵یادته؟

من یادمه..................

می دونی بهم چی گفتی؟

من گفتم نمی خوام برم گفتی برو قول میدم بهت خوش بگذره

خدایا تو که میدونستی من تا اونجا بودم با هم تنها بودیم

فقط من و تو "خودم و خودت"

خدایا همیشه هوامو داشتی ولی آخه بامرام چرا اونجا بهم کلک زدی؟

تو که گفتی اونجا خوبه!

پس چرا هر روز آرزو میکنم برگردم؟

خدایا خیلی گلایه دارم....................

حالا که برم نمیگردونی قول بده هوای منو داشته باشی

آخه نمی دونی چقدر بین آدما احساس غربت می کنم

خدایا!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

به خودت قسمت می دم

تنهام نذار

(بعد از ظهر یکشنبه اول محرم)

                                                                  بچه ها برام دعا کنین

تو به من خنديدي
و نمي دانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب را دزديدم
باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلوده به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
و تو رفتي و هنوز،
سالها هست كه در گوش من آرام،
آرام
خش خش گام تو تكرار كنان،
ميدهد آزارم
و من انديشه كنان
غرق اين پندارم
كه چرا،
- خانه كوچك ما
سيب نداشت...

 وقتي دلت گرفت بشين به اندازه تمام دلتنگيات گريه کن.

 براي اينکه کسي اشکاتو نبينه ماهي کوچيکي شو و به ته دريا برو.

 ديگه نه کسي صداتو مي شنوه نه کسي اشکاتو مي بينه.

 حالا فهميدي چرا اب دريا شووره؟

همه درد من اين است که مي پندارم

ديگر اي دوست من! دوست نداري باشم

مرگ هم عرصه بايسته اي از زندگي است

کاش شايسته اين خاکسپاري باشم